این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مطالعات مدیریت شهری، جلد ۹، شماره ۳۲، صفحات ۸۷-۱۰۰
عنوان فارسی بررسی مولفه‌های تاب آوری شهری با تاکید بر سوانح طبیعی (زلزله)(نمونه موردی منطقه ۱۶ تهران)
چکیده فارسی مقاله مقدمه و هدف پژوهش: شهر تهران با توجه به قرار گیری بر روی گسلهای فعال همواره درمعرض خطر زلزله می‌باشد از طرف دیگر قابلیت ظهور سوانح، ناشی از عوامل خطرآفرین اجتماعی- اقتصادی - کالبدی مانند: تمرکز زیاد جمعیت در آن، ضعف سازه‌های کالبدی، تطابق ضعیف خدمات عمومی و مسکن و... را نیز بیشتر از سایر شهرهای کشور دارا است که در اثر ادغام سوانح ناشی از عوامل خطر آفرین طبیعی و اجتماعی – از سوی دیگر، کالبدی - اقتصادی، قابلیت بروز فجایع عظیمی را دارد,همانطور که مشهود است شهرها سیستم‌های پیچیده‌ای هستند که به طور دایم در معرض تعاملات مختلف می‌باشد. برای اینکه مجموعه‌ای عظیم چون شهر با پیچیدگی‌های خاص خود کارآمد و تاب آور شود نیاز به تبیین اصولی است که مسیر دستیابی به این آرمان را روشن گرداند. هدف از تحقیق حاضر بررسی مولفه‌های تاب آوری شهری با تاکید بر سوانح طبیعی (زلزله) در منطقه 16 تهران است. روش پژوهش: روش تحقیق در این پژوهش توصیفی _ تحلیلی ومبتنی بر مطالعات اسنادی-کتابخانه‌ای است. یافته‌ها: استفاده از پرسشنامه, وتعیین حجم کل نمونه از روش کوکران و فرمول تعیین حجم نمونه‌گیری ساده تصادفی است، 200 پرسشنامه براساس طیف پنج گزینه‌ای لیکرت ونرم افزارSPSS، آزمون تی تست مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرند. نتیجه گیری: حاصل نشان می‌دهد که مولفه‌های تاب آوری شهری در سطح اقتصادی (نقش ارائه خدمات زیرساختی و افزایش انگیزه برای مقاوم سازی مسکن با میانگین 3.39مناسبترین و اعتقاد به برنامه ریزی برای کاستن تأثیرات مخرب زلزله با اولویت افزایش درآمدهای مردم با میانگین 1.92 نامناسب ترین مولفه‌های اقتصادی هستند.) سطح اجتماعی (میزان شرکت در دوره‌های آموزشی برای مقابله با آسیب‌های ناشی از زلزله و کاهش تأثیرات زیا نبار آن با میانگین 3.38مناسب ترین و انتقال تجارب خود در زمینه کاهش تأثیرات مخرب زلزله با میانگین 1.73 نامناسب ترین سطح اجتماعی واقع شده است.سطح کالبدی-محیطی (افزایش خسارات ناشی از فقدان سیستم هشدار قبل از مخاطره و اطلا ع رسانی قبلی و سیستم‌های تخلیه با میانگین 3.64 مناسب ترین و میزان اعتماد از مسکن خود به دلیل مشاوره با معماران محلی و مهندسان مشاور بامیانگین2.016 نامناسب ترین سطح کالبدی-محیطی قرار گرفته اند.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله تاب آوری، سوانح طبیعی، مدیریت بحران، تهران،
عنوان انگلیسی Examining the components of urban resilience with an emphasis on natural disasters (earthquake) Case study: District 16 Tehran
چکیده انگلیسی مقاله Cities today extend their spatial territories, whereas they become more susceptible to natural and man-made threats. Being located in the earthquake-prone belt of Himalayas, on average every five years, Iran faces an earthquake of magnitude of seven in Richter scale. Given the existence of active faults, Tehran is always at risk of earthquakes and has higher probability of accidents due to socio-economic-physical risk factors like high concentration of population, weak structures, weak adaptation of public services, housing, and so on, compared to other cities in Iran. As is clear, cities are complex systems constantly exposed to various interactions. Thus, to make such a great complex with its own complexities resilient and efficient, we need to draft some principles that clarify the path to achieving this goal. The purpose of the present study was to examine the components of urban resilience (case study: District 16 Tehran) with an emphasis on the natural incident earthquake. The study was conducted using a questionnaire, determining the total volume of samples, and using Cochran method along simple random sampling formula. Thus, 200 questionnaires were analyzed according to a 5-option Likert scale and t-test using SPSS. The results showed that urban resilience components at economic level include the role of providing services and increasing incentives for housing reform with an average of 3.39 percent was the most proper and the belief in planning to reduce the devastating effects of the earthquake with the priority of increasing revenue of people with an average of 1.92 are the most improper economic components.  The social level includes the participation in training courses to deal with the damage caused by an earthquake and to reduce its effect with an average of 3.38 as the most proper and transfer the experiences for reduction of the impact of earthquake with an average of 1.73% is the most improper components at social level. . Moreover, at the physical-environmental level studied, the increase in the damage caused by the lack of a prior warning system and evacuation systems with an average of 3.64 were considered the most appropriate and the trust in housing due to consulting with domestic architects and consulting engineers with an average of 2.016 was the most inappropriate case at physical-environmental level.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله Resilience, Natural disasters, Crisis management, Tehran
نویسندگان مقاله هانیه توکلی |
دانشجوی دکترا

احمد خادم الحسینی |
استاد

ایرج خسروی حاجی وند |
داتشجوی دکتری رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، گروه جغرافیا،دانشکده علوم انسانی، واحد نجف اباد

نشانی اینترنتی http://ums.srbiau.ac.ir/article_12576_2de4595c431f72fc2cb8f466b406c912.pdf
فایل مقاله اشکال در دسترسی به فایل - ./files/site1/rds_journals/1756/article-1756-676820.pdf
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات