این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
تاریخ و فرهنگ، جلد ۲۰۱۲، شماره ۰۳، صفحات ۰-۰
عنوان فارسی سامانیان و نقبای حسینی نیشابور
چکیده فارسی مقاله در عصر عباسیان، نقابت نهادی سیاسی - دینی با کارکردهای اجتماعی بود. نقابت علویان در نیشابور، کرسی خراسان، از اوایل عصر سامانی به علویان حسینی بنو زُباره محول شده بود، اما امیر نوح بن منصور سامانی(حک. 366-387 ق) این منصب را به یک علوی حسنی انتقال داد که اخلافش نقبای موروثی شهر شدند. پژوهش حاضر با روشن کردن شرایط اقتصادی - اجتماعی نیشابور، به بررسی علل انتخاب اولیه بنو زباره از سوی امرای متقدم سامانی و تجدید نظر امیر نوح در سیاست اسلافش اختصاص دارد. یافته‌های ‌این پژوهش نشان می‌دهد که ناهمخوانی بین تعهدات اجتماعی - مذهبی نقیب و تعهدات سیاسی اش به امرای سامانی که لزوماً با وظایف نظری نقیب همسویی نداشت، موجب آن گردید که انجام وظیفه نقبا بیش از هر چیز تابعی از سیاست سامانیان شود. از این روی هنگامی که ابومحمد یحیی بن محمد الزباری، نقیب اثنی عشری نیشابور، برخلاف سلف زباری‌اش، اجرای تعهدات اجتماعی - مذهبی و وظایف نقابتی خود را بر پیروی از امیر نوح مقدم داشت، امیر سامانی، ابوجعفر داود بن الحسین الحسنی را به جای او گمارد. ابوجعفر داود و اخلافش پیرو مذهب عامه بودند. کلید واژه‌ها: نیشابور، نقابت، علویان، سامانیان، فرقه‌های ‌اسلامی.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله
عنوان انگلیسی Samanids and Ḥusaynī Chieftains (Nuqabā) of Nayshābūr
چکیده انگلیسی مقاله In the Abbasid era, chieftainship (niqābat) was a politico-religious institution with social functions. Since the early periods of the Samanids era, the Alavids’ chieftainship in Nayshābūr, capital of Khurāsān, had been turned over to the Ḥusaynī Alavids of Banū Zubāra, but Amīr Nūḥ b. Manṣūr Sāmānī (ruled 366-378) handed over this post to a Ḥasanī Alavid, whose descendants became the hereditary chieftains of the city. Clarifying the socio-economic situation of Nayshābūr, the present research dedicated to the study of the reasons for initial selection of Baū Zubāra by the early Samanid rulers and Amīr Nūḥ’s revision of his ancestors’ policy in this respect. The findings of this research indicate that the disagreement between the socio-religious commitments of the chieftain and his political commitment to the Samanid rulers, which were not necessarily consistent with his theoretical duties, resulted in turning the chieftains’ performance of duty to a function of the Samanids’ politics. Thus, when Abū Muḥammad Yaḥyā b. Muḥammad al-Zubārī, the Ithnā ‘Asharī (Twelver) chieftain of Nayshābūr, considered the execution of his socio-religious commitments and his chieftain duties as prior to following Amīr Nūḥ, then the Samanid ruler appointed Abū Ja‘far Dāwūd b. al-Ḥusayn al-Ḥasanī in his place. Abū Ja‘far and his descendents were followers of the Sunnī school.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله
نویسندگان مقاله
نشانی اینترنتی http://jhistory.um.ac.ir/index.php/culture/article/view/11744
فایل مقاله اشکال در دسترسی به فایل - ./files/site1/rds_journals/679/article-679-372939.pdf
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده
نوع مقاله منتشر شده علمی پژوهشی
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات