این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
تاریخ و فرهنگ، جلد ۲۰۱۴، شماره ۰۲، صفحات ۰-۰
عنوان فارسی بررسی ریشه های تاریخی چهارضربِ قلندران
چکیده فارسی مقاله مطالعه آثار بر جا مانده از فرهنگ ایران قبل از اسلام و پس از آن، گویای این واقعیت است که داشتن موی سر و صورت در فرهنگ ایرانیان نکتۀ منفی محسوب نمی شده است. چهرۀ بزرگان و مردم عوام ، پادشاهان هخامنشی و پادشاهان و روحانیان ساسانی نشان می دهد که در ایران قبل از اسلام تراشیدن موهای سر و صورت، بجز موارد معدود، تقریبا ناشناخته بوده است. در قرون اولیۀ پس از اسلام نیز با توجه به گزارش‌های مربوط به توصیف سیمای پیامبر اکرم (ص) و نیز تأثیرپذیری ایرانیان از این سنت، پذیرش رواج رسم چهارضرب در میان ایرانیان تازه مسلمان ممکن نیست. اما با ظهور قلندران، با افرادی روبرو می شویم که موهای سر، صورت و ابروان خود را تراشیده و در اصطلاح چهارضرب می کردند. دلایل متعددی همچون حضور بوداییان در شرق ایران در قرون اولیۀ اسلامی و پای بندی ایشان به چهارضرب، شناخت ایرانیان مسلمان و قلندریه از ایشان، نیت تقریبا مشابه هر دو گروه از عمل چهارضرب و حمل سنگ و استره توسط هر دو گروه نشان می‌دهد که به احتمال قوی چهارضرب قلندریه تحت تأثیر دین بودایی و راهبان آن بوده است.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله
عنوان انگلیسی Study of the Historical Roots of Calenders’ Chahārḍarb (The Four-fold Shaving of the Head)
چکیده انگلیسی مقاله Study of the works left behind from the pre-Islamic culture of Iran and the periods after that indicate the fact that growing the hair of one’s head and beard has not been regarded as a negative point. The faces of noble and the common people, the Akaemenid kings, and the Sasanid clerics indicate that shaving the head and face in the pre-Islamic era had been almost unknown, except in some rare instances. In the early centuries after Islam, too, with respect to the report on the Prophet’s (S.A.W.) appearance as well the impressionability of the Iranians of chahārḍarb, accepting the prevalence of this practice among the newly converted Iranians is not possible. However, with the appearance of qalandars (calenders), we encounter individuals, who would shave their heads, faces, and eyebrows, practicing what were termed as chahārḍarb. Various reasons, such as the presence of the Buddhists in the East of Iran during early Islamic period and their abiding by chahārḍarb, the knowledge of the Muslim Iranians and Qalandars about them, the similar intention of both groups in practicing chahārḍarb and carrying stones and razors (ustura) by both groups indicates that the Qalandariyya’s chahārḍarb has been influenced by Buddhism and its monks.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله
نویسندگان مقاله مهدی حسن زاده |


پیمان ابوالبشری |


نشانی اینترنتی http://jhistory.um.ac.ir/index.php/culture/article/view/16889
فایل مقاله اشکال در دسترسی به فایل - ./files/site1/rds_journals/679/article-679-372910.pdf
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده
نوع مقاله منتشر شده علمی پژوهشی
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات