این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مطالعات راهبردی سیاستگذاری عمومی، جلد ۱۱، شماره ۴۰، صفحات ۳۶۲-۳۸۴
عنوان فارسی الزامات سیاستگذاری ایران در مواجهه با پسااسلام گرایی ترکیه
چکیده فارسی مقاله مقاله حاضر به‌دنبال بازاندیشی در مفروضات غالب از اسلام‌گرایی در سیاست و جامعه ترکیه است. برخلاف دیدگاه‌های رایج در سیاستگذاری کشور در قبال ترکیه که اسلام را به مثابه عقیده و امر ایدئولوژیک در تبیین پدیده اسلام‌گرایی سیاسی ترکیه مطالعه می-کنند، پژوهش حاضر با تلقی از اسلام به عنوان یک سنت و منبع هویت دیدگاه آلترناتیوی در فهم ماهیت و کارکرد اسلام‌گرایی معاصر ترکیه ارایه می‌کند. اسلام‌گرایی معاصر ترکیه چه ماهیت و کارکردی داد و ایران در سیاستگذاری خود چگونه باید با آن مواجه شود؟ با بهره‌گیری از رویکرد نظری جامعه‌شناسی تاریخی، مقاله چنین فرضیه‌ای مطرح می‌کندکه؛ اسلام گرایی در ترکیه پدیده‌ای برساخته‌ی تاریخی و حاصل تعاملات ساختارهای اجتماعی-تاریخی، تفکرات نخبگان حاکم و نوع تعامل اسلام گرایان با دولت و جامعه است که ماهیت چندلایه و کارکرد پیچیده‌ آن در قالب مفهوم پسااسلام‌گرایی تبیین می‌شود. براین اساس، مواجهه ایران با اسلام‌گرایی در ترکیه به مثابه هدف و عقیده برآورد سازنده‌ای از پویش‌های سیاست داخلی و رفتارهای سیاست خارجی این کشور به‌دست نمی‌دهد. برای جمهوری اسلامی ایران، ترکیه بیش از اینکه یک بازیگر ایدئولوژیک باشد، یک کنشگر ژئوپلیتیکی و تا حدودی ژئواکونومیکی در منطقه است که در این میان متغیر اسلام از نقش کلیدی در تنظیم روابط دوجانبه و تعاملات منطقه‌ای برخوردار نیست. ازاینرو، اسلام-گرایی به عنوان منبع هویتی بسیج‌کننده، ابزاری برای تأمین بقای نظام سیاسی، تحکیم اقتدار داخلی رئیس‌جمهور اردوغان و بسترساز منطقه‌گرایی فعال ترکیه در جهان اسلام است. فراتر از عاملیت اسلام‌گرایی، منطق ائتلاف‌سازی و مدیریت رقابت‌های منطقه‌ای با ترکیه نیازمند درجه‌ای از عمل‌گرایی و ایجاد اتصالات راهبردی در
کلیدواژه‌های فارسی مقاله پسااسلام‌گرایی،ترکیه،رجب طیب اردوغان،ایران،سیاستگذاری،
عنوان انگلیسی Rethinking of Political Islam in Turkey; the Post-Islamism and Iran’s Approach
چکیده انگلیسی مقاله This article seeks to rethink the prevailing assumptions of Islamism in the contemporary Turkish politics and society. Contrary to common approaches that consider Islam as an ideology in explaining the Turkish political Islamism, this article by perceiving Islam as a social tradition and source of national identity, presents an alternative perspective on understanding the nature and function of Islamism in Turkey. In the theoretical framework of Historical Sociology, it offers two interrelated contributions; first, Islamism in Turkey is not a newly-emerged phenomenon constructed by the AKP. Second, Islamism is the result of the confluence of socio-historical structures, the ruling elite’s approaches, and the interaction of Islamists with the state and society that its multifaceted nature and complex function are explained by the concept of post-Islamism. Accordingly, Iran's approach towards Islamism in Turkey as a goal and ideology does not lead to constructive assessment on Turkey’s domestic political dynamics and foreign policy activism. For the Islamic Republic of Iran, Turkey is a geopolitical and to some-extend geoeconomic player in the region rather than an ideological actor, in which the Islam does not play a key role in shaping bilateral relations and regional interactions. Therefore, Islamism, as a source of mobilizing identity, is an ideational leverage for regime security, consolidating of President Erdogan’s domestic authority, and Turkey's active regionalism in the Islamic world.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله پسااسلام‌گرایی,ترکیه,رجب طیب اردوغان,ایران,سیاستگذاری
نویسندگان مقاله ولی گل محمدی |
عضو هیئت علمی، گروه روابط بین الملل، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.

ناصر پورابراهیم |
دانشجوی دکتری،گروه روابط بین الملل، دانشکده علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه فنی خاورمیانه، آنکارا، ترکیه.

نشانی اینترنتی https://sspp.iranjournals.ir/article_247502_a476d7b13206776e3ccec70a8880502e.pdf
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات