این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مجله علوم پزشکی رازی، جلد ۱۴، شماره ۵۴، صفحات ۳۷-۴۴
عنوان فارسی بررسی اثرات مادری و نوزادی افزودن ترامادول به لیدوکایین ۲% در بیحسی اپیدورال در سزارین
چکیده فارسی مقاله زمینه و هدف: بیحسی اپیدورال، یکی از روشهای بیهوشی برای سزارین می‌باشد. بیحسی اپیدورال با لیدوکایین دارای معایبی مانند شروع اثر تاخیری، کوتاه بودن مدت بی‌دردی و ... می‌باشد. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثرات بلوک حسی و حرکتی مادران باردار، آپگار نوزادان و عوارض افزودن 50 و 100 میلی‌گرم ترامادول به محلول لیدوکایین 2% تحت بیحسی اپیدورال در سزارین الکتیو بوده است. روش بررسی: 90 بیمار باردار 40-20 ساله، با وضعیت فیزیکی II، ASA I(American society of anesthesiologists)که کاندید سزارین الکتیو تحت بیحسی اپیدورال بودند، در این مطالعه تصادفی و آینده‌نگر قرار گرفتند. بیحسی اپیدورال در وضعیت لترال به وسیله سوزن شماره 18 اپیدورال در فضای سوم و چهارم کمری انجام گرفت. سپس، کاتتر اپیدورال برای تزریقات اضافی گذاشته شد. بیماران به طور تصادفی در سه گروه مساوی قرار گرفتند(30 نفر در هر گروه). محلول بیحسی در گروه شاهد(گروه لیدوکایین:L)، 20 میلی‌لیتر لیدوکایین 2% حاوی اپی‌نفرین(1 به 200 هزار) بود که در گروه LT50، 50 میلی‌گرم ترامادول و در گروه LT100، 100 میلی‌گرم ترامادول به محلول اپیدورال فوق اضافه شده بود. برای ایجاد بی‌دردی بیش‌تر در طول عمل، ابتدا 5 میلی‌لیتر لیدوکایین 2% از طریق کاتتر اپیدورال و سپس 5 میکروگرم سوفنتانیل وریدی استفاده می‌گردید. برای ایجاد بی‌دردی بعد از عمل، 100 میلی‌گرم پتیدین عضلانی داده می‌شد. شروع بلوک حسی در T6، بالاترین سطح بلوک حسی، زمان پسرفت دو درماتوم، شروع و مدت بلوک کامل حرکتی، میزان آرامبخشی، میزان کل داروی مصرفی در طول عمل(لیدوکایین و سوفنتانیل)، نمره آپگار نوزاد، مدت بی‌دردی بعد از عمل، زمان اولین درخواست مسکن بعد از عمل و میزان مصرف 12 ساعته آن، عوارض و اطلاعات دموگرافیک ثبت گردید. یافته‌ها: اختلاف معنی‌داری از نظر اطلاعات فردی، مدت جراحی و بیهوشی، بین سه گروه وجود نداشت. هر چند که شروع اثر بلوک کامل حرکتی و بلوک حسی در T6 در گروه LT100، سریع‌تر از دو گروه دیگر بود، اما از نظر بالاترین سطح بلوک حسی(بالاتر از T6)، زمان پسرفت دو درماتوم و مدت بلوک کامل حرکتی، بین دو گروه LT50 و LT100 تفاوت معنی‌داری وجود نداشت، ولی در هر دو گروه LT50 و LT100، بالاتر و طولانی‌تر از گروه لیدوکایین(گروه L) بود. همچنین، میانگین لیدوکایین و سوفنتانیل مصرفی در طول عمل در بین دو گروه LT50 و LT100، اختلافی نداشت، ولی از گروه لیدوکایین کمتر بود. شیوع عوارض مادری و نمره آپگار نوزاد در بین سه گروه، اختلاف معنی‌دار آماری نداشت، در گروه LT50 و LT100، زمان اولین درخواست مسکن بعد از عمل، طولانی‌تر از گروه لیدوکایین و میزان مصرف 12 ساعته پتیدین هم کمتر بود. نتیجه‌گیری: مطالعه حاضر نشان داده است که افزودن ترامادول به محلول لیدوکایین 2% برای بیحسی اپیدورال در بیماران باردار به منظور انجام سزارین، در مقایسه با لیدوکایین به تنهایی، دارای مزایایی از نظر بیحسی حین عمل و بی‌دردی بعد از عمل، بوده و باعث افزایش عوارض مادری و نوزادی نشده است.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله
عنوان انگلیسی Evaluation of Maternal and Neonatal Effects of Adding Tramadol to 2% Lidocaine in Epidural Anesthesia for Cesarean Section
چکیده انگلیسی مقاله Background & Aim: Epidural anesthesia is one of the anesthethic techniques for cesarean section. However, epidural anesthesia with lidocaine has some disadvantages such as delayed onset of action and short duration of analgesia. The goal of this study is to evaluate maternal sensory and motor blockade, neonatal Apgar score, and side effects of adding 50 and 100 mg tramadol to 2% lidocaine in epidural anesthesia for elective cesarean section. Patients & Method: Ninety 20 to 40-year-old pregnant patients with ASA physical status I or II who were candidates for elective cesarean section under epidural anesthesia were included in this prospective and randomized study. Epidural anesthesia was performed in lateral position by means of a 18-gauge epidural needle, through L3-4 space. Epidural catheter for additional injections was indwelt. The patients were randomly divided into three groups including 30 each. Anesthetic solution in the control group(lidocaine group: L) contained 20ml 2% lidocaine with epinephrine(1:200,000), in the LT50 group 50mg tramadol, and in the LT100 group 100mg tramadol was added to the above-mentioned epidural solution. For additional intraoperative analgesia, at first 5ml 2% lidocaine through epidural catheter and then 5µg intravenous sufentanil were administered. Postoperative analgesia was provided by 100mg intramuscular meperidine. The onset of sensory block at T6, the highest level of sensory block, the onset of regression in two dermatomes, the onset and duration of complete motor block, sedation score, total intraoperative drug consumption(lidocaine and sufentanil), neonatal Apgar score, the duration of postoperative analgesia, the time of the first request for postoperative analgesics, total 12-hour consumption of postoperative analgesics, complications, and demographic data were recorded. Results: There were no significant differences among the three groups in demographic data and the duration of anesthesia and surgery. Although in the LT100 group the onset of complete motor and sensory block at T6 was more rapid than two other groups, the highest level of sensory block(above T6), the onset of regression in two segments, and the duration of complete motor block were not different between LT50 and LT100 groups but were higher and more prolonged than L group. Also, the average intraoperative lidocaine and sufentanil consumption in LT50 and LT100 groups showed no difference but was lower than L group. The three groups showed no statistically significant difference in the incidence of maternal complications and neonatal Apgar score. In LT50 and LT100 groups, the time of the first postoperative requirement of analgesics was statistically prolonged and the average meperidine consumption was lower than L group. Conclusion: The present study indicates that adding tramadol to 2% lidocaine in pregnant patients undergoing epidural anesthesia for cesarean section offers advantages over using lidocaine alone in terms of intraoperative anesthesia and postoperative analgesia. Moreover, this addition does not increase maternal and neonatal complications.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله
نویسندگان مقاله فرناد ایمانی | f imani
استادیار و متخصص بیهوشی، بیمارستان حضرت رسول اکرم ص ، خیابان ستارخان، خیابان نیایش، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی ایران، تهر�
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ایران (Iran university of medical sciences)

ولی ا حسنی | v hassani
استاد و متخصص بیهوشی، بیمارستان حضرت رسول اکرم ص ، خیابان ستارخان، خیابان نیایش، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی ایران، تهران،
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ایران (Iran university of medical sciences)

سعیدرضا انتظاری | s r entezari
استادیار و متخصص بیهوشی، بیمارستان حضرت رسول اکرم ص ، خیابان ستارخان، خیابان نیایش، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی ایران، تهر�
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ایران (Iran university of medical sciences)

نشانی اینترنتی http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-699&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده بیهوشی
نوع مقاله منتشر شده پژوهشی
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات