این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مجله علوم پزشکی رازی، جلد ۱۶، شماره ۶۲، صفحات ۱۱۳-۱۱۹
عنوان فارسی بررسی تراکم معدنی استخوان در خانم‌های یائسه مبتلاء به دیابت قندی نوع ۲
چکیده فارسی مقاله زمینه و هدف: همراهی دیابت نوع 2 و پوکی استخوان به علت شیوع بالای هر دو بیماری و مشابهت در سن بروز، مورد توجه بسیاری از محققان بوده است. ولی گزارش‌هایی درباره اثر دیابت نوع2 بر میزان تراکم معدنی استخوان و استئوپوروز وجود دارد و تراکم استخوان بیماران دیابتی در مقایسه با افراد طبیعی به میزان‌های بالاتر، مساوی و پایین‌تر گزارش شده است. هدف از این مطالعه بررسی تراکم معدنی استخوان در بین بیماران یائسه مبتلا به دیابت نوع 2 می‌باشد.روش بررسی: این مطالعه به صورت مقطعی بر روی 50 نفر بیمار دیابتی و 50 نفر غیر دیابتی یائسه مراجعه‌کننده به مرکز سنجش تراکم استخوان میلاد بندرعباس انجام شد. سنجش تراکم استخوان در مناطق ستون مهره‌ها (مهره‌های دوم تا چهارم کمری) و لگن (گردن استخوان ران) با روش DXA (Dual energy X-ray Absorbsiometry) انجام شد. معیارهای خروج از مطالعه شامل ابتلاء به اختلالات هورمونی، غدد درون ریز و روماتولوژی، و نیز مصرف داروهای مداخله‌گر به‌ویژه استروئید بود و نفرات فوق به‌صورت تصادفی از بین افراد واجد شرایط انتخاب شدند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون آماری t توسط نرم‌افزار minitab استفاده شد و 05/0 p< معنی‌دار تلقی گردید.یافته‌ها: دو گروه مورد مطالعه از لحاظ سن، وزن، قد و شاخص توده بدن یکسان بودند و تنها سن یائسگی در گروه بیمار به‌طور معنی‌داری بالاتر از گروه کنترل بود (89/4±26/48 سال در مقابل 75/5±20/45 سال). میانگین تراکم معدنی استخوان در ناحیه گردن استخوان ران در گروه بیمار (مورد) (732/0 گرم در هرسانتی‌متر مربع g/cm2) و شاهد (g/cm2 773/0) اختلاف معنی‌داری نداشت (16/0=‌p). این مسأله در مورد ناحیه ستون مهره‌ها نیز صادق بود. (g/cm2 875/ 0 در گروه مورد و g/cm2 876/0 در گروه شاهد) (97/0=P). شیوع استئوپوروز و استئوپنی در گروه مورد و شاهد تفاوت آماری نداشت. میانگین شاخص T-score در ناحیه گردن استخوان ران در گروه بیمار کمتر از گروه شاهد بود (18‌/2- در برابر 83/1-)، ولی این اختلاف معنی‌دار نبود ( 16/0=P). در مورد ناحیه ستون مهره‌ها نیز این مسأله صادق بود (4/1- در مقابل 39/1-، 98/0p=). شاخص score Z- در هر دو ناحیه نیز اختلافی بین دو گروه نشان نداد. سابقه شکستگی در افراد دو گروه یکسان بود. همچنین شاخص‌های T-score و Z-score در بیماران تحت درمان با انسولین و داروهای کاهنده قند خوراکی اختلافی را نشان نداد. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد که دیابت نوع 2 ریسک فاکتور پوکی استخوان نباشد و سبب افزایش ریسک شکستگی نشود. بنابراین، بررسی تراکم معدنی استخوان به عنوان تست روتین جهت پیشگیری پوکی استخوان در این گروه پیشنهاد نمی‌شود.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله استئوپوروز (پوکی استخوان)، تراکم معدنی استخوان ،دیابت قندی
عنوان انگلیسی Evaluation of Bone Mineral Density in Postmenopausal Women With Type 2 Diabetes Mellitus
چکیده انگلیسی مقاله Background and Aim: Association between type 2 Diabetes mellitus and osteoporosis has been an attractive subject for many researchers, because both of them are very frequent and occure in the same age group. However there are controversial reports on the effect of the type 2 Diabetes mellitus on bone mineral density. Bone mineral density (BMD) of diabetic patients is reported to be equal, more or less than the normal population. The aim of this study was to evaluate the bone mineral density in postmenopausal women with type 2 diabetes mellitus.Patients and Methods: In this cross-sectional study, 50 diabetic and 50 nondiabetic postmenopausal patients that had referred to Bandar abbas Milad Bone Mineral Densitometry Centre were enrolled. BMD was measured in the lumbar vertebrae (L2-L4) and hip (femoral neck) using DXA method. Exclusion criteria were endocrine or rheumatologic diseases and use of confounding drugs specially steroids. The study population was selected randomly. T-test using Minitab software was used for statistical analysis and P< 0.05 was considered as significant.Results: Age, weight, height and BMI were similar between both groups, but menopausal age was higher in the case group (48.26±4.89 yr vs 45.20±5.75 yr). The mean femoral neck BMD was similar between two groups (0.732 g/cm2 in cases and 0.773 g/cm2 in controls) (P=0.16).There were no statistically significant differences in BMD of lumber spine in both groups (0.875 g/cm2 vs 0.876 g/cm2, p=0.97). No significant difference was noted in regard to prevalence of osteopenia and osteoporosis.The mean femoral neck T-score was lower in the case group (-2.18 vs -1.83), but this was not significant (P= 0.16). There were no statistically significant differences in the lumbar spine in this regard as well (-1.40 vs -1.39, p=0.98). The mean Z-score of both sites was also similar in the two groups. The incidence of fracture was similar between two groups. Also there were no significant differences in the T-score and Z-score between patients receiving oral anti-diabetic medication and those receiving insulin.Conclusion: It seems that type 2 diabetes mellitus is not a risk factor for osteoporosis and does not increase the risk of fracture. So evaluation of BMD is not recommended routinely for prophylaxis of osteoporosis in this patient group.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله Osteoporosis, Bone mineral density, Diabetes mellitus
نویسندگان مقاله انوشه حقیقی | a. haghighi


فرزاد حدایق | f. hadaegh


علیرضا غریفی نژادیان | a r ghoreifinegadian


نشانی اینترنتی http://rjms.iums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-861&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده غدد داخلی و متابولیسم
نوع مقاله منتشر شده پژوهشی
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات