این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
مهندسی عمران و محیط زیست دانشگاه تبریز، جلد ۴۴، شماره ۷۵، صفحات ۵۹-۶۸
عنوان فارسی ارزیابی پایداری و نشست خاکریز میان‌گذر دریاچه ارومیه
چکیده فارسی مقاله در این مقاله پایداری خاکریز میان­گذر دریاچه ارومیه در دو مقطع عرضی واقع در کیلومتر 500+10 و کیلومتر 000+4 در وضع موجود، شکل­های اصلاحی و شکل نهایی مورد بررسی قرار گرفته است. محاسبات با ترازهای مختلف ارتفاع آب دریاچه، در حالت­های استاتیکی و دینامیکی و همچنین با در نظر گرفتن اثرات بارهای بهره­برداری با استفاده از نرم­افزار SLOPE/W و به دو روش اجزای محدود (FEM) و تعادل حدی (LEM) انجام شده است. نتایج مطالعات پایداری انجام گرفته نشان می­دهند که در صورت اعمال بارهای زلزله، خاکریز عموماً ناپایدار بوده و این ناپایداری اکثراً از نوع محلی و در ناحیه پاشنه شیروانی خاکریز رخ داده و گسیختگی­های کلی در خاکریز صورت نخواهد گرفت. نتایج دو روش اجزای محدود و تعادل حدی تطابق خوبی با همدیگر داشته و گسیختگی­هایی از نوع موضعی را بیشتر تأیید می­کنند. همچنین نشست خاکریز در دو مقطع فوق­الذکر و در یک دوره زمانی صد ساله پس از احداث، با نرم­افزار SIGMA/W بررسی شده و نتایج نشان دادند که فشار آب حفره­ای افزوده شده ناشی از اجرای خاکریز در دو مقطع مورد بحث به ترتیب حدود kPa 206 و kPa 385 می­باشد. بر اساس این ارزیابی، مقدار نشست خاکریز در پایان صد سال در کیلومترهای 000+4 و 500+10 به ترتیب 15/2 متر و 2/3 متر به دست آمده و فشار آب حفره­ای اضافی در پایان صد سال به طور کامل زائل نشده و تحکیم به طور کامل صورت نخواهد گرفت.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله
عنوان انگلیسی Assessment of Stability and Settlement of the Urmia Lake Causeway Embankment
چکیده انگلیسی مقاله در این مقاله پایداری خاکریز میان­گذر دریاچه ارومیه در دو مقطع عرضی واقع در کیلومتر 500+10 و کیلومتر 000+4 در وضع موجود، شکل­های اصلاحی و شکل نهایی مورد بررسی قرار گرفته است. محاسبات با ترازهای مختلف ارتفاع آب دریاچه، در حالت­های استاتیکی و دینامیکی و همچنین با در نظر گرفتن اثرات بارهای بهره­برداری با استفاده از نرم­افزار SLOPE/W و به دو روش اجزای محدود (FEM) و تعادل حدی (LEM) انجام شده است. نتایج مطالعات پایداری انجام گرفته نشان می­دهند که در صورت اعمال بارهای زلزله، خاکریز عموماً ناپایدار بوده و این ناپایداری اکثراً از نوع محلی و در ناحیه پاشنه شیروانی خاکریز رخ داده و گسیختگی­های کلی در خاکریز صورت نخواهد گرفت. نتایج دو روش اجزای محدود و تعادل حدی تطابق خوبی با همدیگر داشته و گسیختگی­هایی از نوع موضعی را بیشتر تأیید می­کنند. همچنین نشست خاکریز در دو مقطع فوق­الذکر و در یک دوره زمانی صد ساله پس از احداث، با نرم­افزار SIGMA/W بررسی شده و نتایج نشان دادند که فشار آب حفره­ای افزوده شده ناشی از اجرای خاکریز در دو مقطع مورد بحث به ترتیب حدود kPa 206 و kPa 385 می­باشد. بر اساس این ارزیابی، مقدار نشست خاکریز در پایان صد سال در کیلومترهای 000+4 و 500+10 به ترتیب 15/2 متر و 2/3 متر به دست آمده و فشار آب حفره­ای اضافی در پایان صد سال به طور کامل زائل نشده و تحکیم به طور کامل صورت نخواهد گرفت.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله
نویسندگان مقاله کاطم بدو |
گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی، دانشگاه ارومیه
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه ارومیه (Urmia university)

بهرنگ دیلمقانی |
گروه مهندسی عمران، دانشکده فنی، دانشگاه ارومیه
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه ارومیه (Urmia university)

نشانی اینترنتی http://ceej.tabrizu.ac.ir/article_2504_428.html
فایل مقاله اشکال در دسترسی به فایل - ./files/site1/rds_journals/1244/article-1244-225791.pdf
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات