این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
حقوقی دادگستری، جلد ۷۶، شماره ۷۸، صفحات ۱۱۵-۱۴۵
عنوان فارسی حملات سایبری و حقوق بین‌الملل
چکیده فارسی مقاله حمله‌ی سایبری، مصداق سلاح جدیدی است که می‌تواند روش هدایت جنگ مدرن توسط بازیگران دولتی و غیر‌دولتی را دگرگون سازد. سرشت بی‌مانند این تهدید و توانمندی مرتکبان جنگ‌های سایبری در آسیب رساندن، کشتار و تخریب فیزیکی از طریق فضای سایبر، تعاریف سنتی توسل به زور را متحول ساخته است. در این نوشتار، حملات سایبری بازیگران غیر‌دولتی صرفاً به منظور احراز انتساب آن‌ها به یک دولت بررسی می‌شود. پرسش اصلی این است که آیا یک حمله‌ی سایبری، اقدامی مادون آستانه‌ی توسل به زور، در حد توسل به زور و یا توسل به زوری معادل یک حمله‌ی مسلحانه است؟ پژوهش حاضر نتیجه می‌گیرد که حمله‌ی سایبری را می‌توان وفق ماده‌ی 2 (4) منشور ملل متحد، توسل به زور مسلحانه توصیف نمود. از سوی دیگر، حمله‌ی سایبری گسترده به زیر‌ساخت‌های اساسی که خسارات مادی یا تلفات انسانی قابل قیاس با حمله‌ی مسلحانه با سلاح‌های متعارف را در پی داشته باشد، حق توسل به دفاع مشروع را به دولت قربانی اعطاء می‌نماید. ‌هم‌چنین، در واکنش به حمله‌ی سایبری که در حد حمله‌ی مسلحانه نباشد، اما حمله‌ی مسلحانه‌ی قریب‌الوقوعی را با تسلیحات متعارف تدارک ببیند، می‌توان به دفاع مشروع متوسل گردید.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله
عنوان انگلیسی Cyber Attacks and International Law
چکیده انگلیسی مقاله A cyber attack represents a novel weapon that has the potential to alter the way state and non-state actors conduct modern war. The unique nature of the threat and the ability for cyberwar practitioners to inflict injury, death, and physical destruction via cyberspace strains traditional definitions of the use of force. In this article, cyber attacks conducted by non-state actors will be discussed only for the purpose of determining when they can be attributed to a state. The main question is whether a cyber attack is an action below the threshold of the use of force, or a use of force, or a use of force amounting to an armed attack. This article has concluded that cyber force, can be qualified as a use of “armed” force in the sense of Article 2 para.4. On the other hand, only large scale cyber attacks on critical infrastructures that result in significant physical damage or human losses comparable to those of an armed attack with conventional weapons would entitle the victim state to invoke self-defense under Article 51of the UN charter. Self-defense would also be possible against a cyber attack that does not reach the threshold of an armed attack but which prepares an imminent armed attack with conventional weapons.
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله
نویسندگان مقاله علی قاسمی |
عضو هیأت علمی دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری
سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری (University of judicial sciences and administrative services)

ویکتور بارین جهاربخش | victor barin جهاربخش


نشانی اینترنتی http://www.jlj.ir/article_11057_82131538d4b6623fbc1eead4a3667ae5.pdf
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات