این سایت در حال حاضر پشتیبانی نمی شود و امکان دارد داده های نشریات بروز نباشند
برنامه ریزی و بودجه، جلد ۳، شماره ۱۰، صفحات ۷۹-۹۰
عنوان فارسی آینده‌نگری
چکیده فارسی مقاله در برنامه‌های کوتاه‌مدت و حتی میان مدت، به دلیل سنگینی "میراث گذشته" امکان آن نیست که برنامه‌ریز دست به اقدامهای اساسی بزند. معمولاً به دلیل ناتمام ماندن طرحهای گذشته یا لزوم ادامه تعهدات گذشته، تکلیف بیش از 90 درصد برنامه‌های سالانه و حدودی نیمی از برنامه‌های میان مدت، پیشاپیش معلوم است. بدین روی، از دیرباز، برنامه‌ریزان، نیاز به برنامه‌های بلندمدت را احساس کرده بودند. نمونه آن برنامه‌های بلندمدت شوروی سابق است. این برنامه، بیشتر از نظر افق زمانی با برنامه‌های میان مدت فرق داشتند. یعنی برنامه بلندمدت (15 تا 20 ساله) در واقع، سه یا چهار برنامه میان مدت (5 ساله) بود. چنین می‌نماید که در کشور ما نیز در برخورد با آینده بینش کم و بیش مشابهی را پذیرفته‌اند. اما اندیشیدن درباره بلندمدت، تنها به منظور هدفگذاری برای افق زمانی دورتر نیست. حتی هدف آن، تنها یافتن میدان برای نوآوری و تغییر روال گذشته هم نیست. کاوش در بلندمدت یا آینده‌نگری، که با برنامه‌های بلندمدت فرق اساس دارد، به دلیل دیگری انجام می‌گیرد و آن شناخت "آینده‌های ممکن"- و حتی انتخاب میان آنها- برای تعیین تکلیف اقدامهای امروز است. در این مقاله، کوشش شده تا تفاوتهای میان این دو برداشت از برنامه‌ریزیهای بلندمدت بیان شود. با عنایت به رواج دو نوع برنامه‌ریزی بلندمدت در ایران- آینده‌نگری (از جمله ایران 1400) و آمایش سرزمین (که تهیه آن هم اینک در دستور کار سازمان برنامه‌وبودجه قرار دارد)- بحث درباره روشهای ویژه آینده‌نگری سودمند می‌نماید.
کلیدواژه‌های فارسی مقاله
عنوان انگلیسی
چکیده انگلیسی مقاله
کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله
نویسندگان مقاله فیروز توفیق | firoz toofigh


نشانی اینترنتی http://www.jpbud.ir/browse.php?a_code=A-10-4-141&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده تخصصی
نوع مقاله منتشر شده پژوهشی
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات