سابقه مالکیت، مدیریت دولتی و ناکارآمدی حاصل از آن، عرصه پژوهش­های علمی را برای چاره‌یابی گشود. اندیشمندان اقتصادی و سیاست­گزاران معتقدند خصوصی‌سازی می‌تواند میزان این ناکارآمدی را کنترل و چه بسا معکوس گرداند. برخی با تحلیل نتایج خصوصی‌سازی مبتنی بر معیارهای کارایی و برابری در کشورهای مختلف شاهد نتایج مثبتی مانند خصوصی‌سازی در بازارهای رقابتی و نتایج منفی مانند خصوصی‌سازی در زیرساخت‌هایی نظیر آب بودند و برخی از اندیشمندان، آثار توزیعی خصوصی‌سازی را مبتنی بر معیار برابری مورد تحلیل قرار دادند. دسته سوم، با تحلیل خودِ خصوصی‌سازی به این پرسش پاسخ دادند که آیا خصوصی‌سازی به­طور مستقل می‌تواند آثار مثبت یا منفی به بار آورد یا آثار منتسب به خصوصی‌سازی نتیجه مشترک خصوصی‌سازی و سایر سیاست‌های دولت است؟ در این پژوهش کوشش می­گردد ابتدا با اتکا به پژوهش­های سه گروه فوق و تفاوت‌های آنها، نخست خصوصی‌سازی کارآمد را در ارتباط با سیاست‌های دیگر، به­خصوص سیاست ایجاد رقابت، ممکن دانست؛ دوم به تعامل مالیات‌ستانی و خصوصی‌سازی پرداخت که کمتر مورد توجه بوده است. به­عبارت دیگر، نویسندگان مدعی هستند که ایجاد رقابت و ارتقای فرآیند مالیات‌ستانی از ذاتیات و غایات خصوصی‌سازی موفق است، اما انتقال مالکیت اموال دولتی به بخش خصوصی اثر کوتاه­مدت خصوصی‌سازی است.