ارتباط تحقيق و ترويج کشاورزی همواره از جمله مهمترين مباحث مطرح در ادبيات ترويج و توسعه کشاورزی بوده است. به نظر می‌رسد انعکاس به مراتب بيشتر اين موضوع در متون ترويج نسبت به تحقيقات حکايت از آن دارد که متخصصان ترويج ضرورت ارتباط تحقيق و ترويج کشاورزی را به صورتی جديتر احساس کرده‌اند. در همين حال مطالعات مختلف نشان می‌دهد که پاره‌ای از مشکلات مانع ارتباط ايده‌آل تحقيق و ترويج هستند. از جمله شاخصترين اين مشکلات می‌توان به مواردی از قبيل اهمال در ايجاد توازن مؤثر ميان تحقيقات کشاورزی از يک سو و ترويج و آموزش کشاورزی از سوی ديگر، کوتاهی در شناخت نياز به ابتکار عمل ترويج در حفظ حلقه‌های ارتباطی با تحقيقات، تعداد ناکافی متخصصان موضوعی در تشکيلات ترويج به جهت کمی و کيفی و شکاف فرهنگی بين محققان و مروجان کشاورزی اشاره کرد. از ميان مهمترين ساز و کارهای ارتباطی نيز می‌توان از يکپارچگی سازمانی تحقيق و ترويج، ايجاد واحدهای رابط، مشارکت محققان ارشد در آموزش حين‌خدمت کارکنان ترويج، ايجاد يک واحد تشکيلاتی مشترک، انجام آزمايشهای سطح مزرعه به صورت مشترک، مکان مشترک برای دو نهاد و جابه‌جايی ادواری کارکنان تحقيق و ترويج نام برد.